قطره‏ای از اربعین

اربعین، خیس گریه،

و پرچم شیون بر بام هستی .

کربلا، تصویرهای زخم را در دست چهلمین خورشید می‏نهد .

دنیا کجا حریف تواند بود

تحمل کسی را که با قافله صبر

طومار ریز ریز شده هلهله را

از شام آورده است

و مرگ نیشخندها را؟ !

اربعین، با ردایی سرخ

و صدایی بلند آمده است که :

پلیدی‏ها از یک قُماش‏اند؛

اگرچه نام آن‏ها در لعن، متفاوت است .

اربعین آمده است؛ با سلامی عاشورایی

بر طبع آبی پروانه‏ها

کناره سرخگون فُرات

و هنوز صدای بریده‏ای پر بوسه،

از قتلگاه می‏وزد .

اربعین آمده است؛ با درودی مشعشع

بر رایحه طولانی عطش

روبه‏روی نفس‏های برهنه تیغ

و هنوز همه چیز از عشق مایه می‏گیرد

و با کربلایی شروع می‏شود

که قوّت قلب آب‏هاست .

اربعین

ای آن که لحظه لحظه کنار تو زیستم !

امشب، چهل شب است برایت گریستم

امشب چهل شب است که آب از گلوی من

پایین نرفته، بغض عطشناک کیستم؟

بنشان به تل زینبیه، طاقت مرا

من زینبم؛ نمی‏شود آخر نایستم

آن جاده را مگو به چه حالی گذشتم و

دل کندم از تو؛ آمدم ای هست و نیستم !

من، چادر سیاه غمم، دور تکیه‏ات

جز ذکر یا حسین تو، تکرار چیستم؟

این اربعین هم از پی آن اربعین گذشت

چشمان صد حسینیه‏ات را گریستم

زینب علیهاالسلام

همشیره خون عشق، خانم زینب !

ای مثل اذان پر از ترنم، زینب

گلدسته شام، بی‏شما صبح نشد

همشیره آفتاب سوم، زینب

هم‏درد شیارهای دستان پدر

گل پینه دست‏های مردم، زینب

بانوی نمازهای بی‏آبی خاک

ای دست نوازش تیمم، زینب !

ای نبض بلند گشته قلب حسین

شمشیر صراحت تکلم، زینب !

تو لهجه دل شکسته فاطمه‏ای

ای لحن جراحت و تورم، زینب !

ساقی شراب‏های عرفان حسین

مستی غدیرخانه خم، زینب !

آن رأس به خون نشسته در ظرف آن روز

می‏گفت به حالت تبسم: زینب

من در پی دریافتنت عاشورا

هفتاد و دو مرتبه شدم گم، زینب

امروز خودت مرا به مولا دریاب

همشیره آفتاب سوم، زینب !

ارزوی قشنگ بابا می‏چکند از نگاه‏ها، پنهان اشک‏ها، یادگار دریایند آسمان هم به گریه می‏آید وقتی از چشم «کودکی»، آیند کودکی مانده در دل غربت خفته امّا درون ویرانه آن که روزی نگاه زیبایش شد حدیث هزار پروانه جرم او را کسی نمی‏دانست جرم پروانه را نمی‏دانند آن‏چه مردم شنیده می‏گویند رسمِ جانانه را، نمی‏دانند چشم‏ها را گشوده، می‏نالید در فضای غریبِ ویرانه مثل شمعی که اشک می‏ریزد در سکوت حزینِ یک خانه ناله‏هایش، اگرچه می‏گفتند: «غربت خانه کرده بی‏تابش» دور می‏زد درون تاریکی لحظه لحظه، نگاه بی‏خوابش جست‏وجوهای او، نشان می‏داد انتظار کسی، به جان دارد! سر به بالا گرفته، می‏پرسید: عمّه، این خانه، آسمان دارد؟! آسمان را گرفت در آغوش مثل یک عقده در گلو، افسرد! آرزوی قشنگِ «بابا» هم! در همان آخرین نگاهش، مُرد