گل هميشه بهارم

این هم به یادمهدی فاطمه می نویسم 

گل هميشه بهارم، ببين خزان باقى است
خراش صاعقه بر چهر آسمان باقى است
حديث‏سيلى توفان به چهره گل سرخ
هنوز بر دهن ياس و ارغوان باقى است
ز ابر فتنه تگرگى كه ريخت‏بر سر ما
هزار غنچه پرپر به بوستان باقى است
نشان مرگ و بلا بود در كوير سكوت
غريو رعد كه در گوش هر كران باقى است
شكست كشتى امن از شقاوت توفان
به روى آب فقط دست‏بادبان باقى است
هزار سال گذشت و ز تازيانه برق
شيار زخم بر اندام ناروان باقى است
پرندگان بهارى ز باغ كوچيدند
به روى شاخه نشانى ز آشيان باقى است
اميد رويش گل را خزان ربود ز باغ
اميد رجعت‏سرسبز باغبان باقى است
گل هميشه بهارم غدير آمده است
شراب كهنه ما در خم جهان باقى است
خداى گفت كه «اكملت دينكم‏» آنك
نواى گرم نبى در رگ زمان باقى است
قسم به خون گل سرخ در بهار و خزان
ولايت على و آل، جاودان باقى است
گل هميشه بهارم بيا كه آيه عشق
به نام پاك تو در ذهن مردمان باقى است
....................................................................

یا ابو الفضل عباس

به نام خدا

يادى از ياران ظهور

این مطلب رابرای دلهای منتظرگذاشتم....

به ياد ياران سفر كرده‏اى كه با خون خويش، فضا را از عطر ظهور آكنده ساختند
احساسى آميخته با التهاب و دلشوره، در دلم موج مى‏زد و هر لحظه، با صداى يكنواخت‏خش خش بى‏سيمها - كه سنگر را پر كرده بود - بر دامنه‏اش اضافه مى‏شد. ساعت، 3 بامداد را نشان مى‏داد، وقت زيادى نمانده بود.
فرمانده تيپ با حالتى مطمئن و در زير نور ملايم، در خطوط رنگى و پرپيچ و خم نقشه، كاوش مى‏كرد. ساعت را كه نگاه مى‏كردم، انگار كند حركت مى‏كرد. دوست داشتم بى‏سيم‏چى گردان در خود خط بودم تا در اينجا در محاصره بى‏سيمها; مى‏دانستم لحظاتى ديگر در آن‏جا با انفجارهاى پياپى توفانى خواهد شد; توفانى كه در آن، گلهاى زيادى پرپر خواهند گشت; اما صخره‏هاى ايمان، حريم دشتهاى حيات را نگاهدارى خواهند كرد; و من اين‏جا فقط بايد صداى آن حماسه‏ها را بشنوم، چرا كه سعادت حضور در صحنه نبرد را پيدا نكرده‏ام.
ديشب را با بچه‏هاى مخابرات گردهم بوديم و صحبت‏مان گل انداخته بود. در ميان گفت و شنودهاى پراكنده، يكى از بچه‏ها پرسيد: «فكر مى‏كنيد كدام يك شهيد مى‏شويم؟» بعد از رد و بدل شدن جوابها و شوخيها، قرار گذاشتيم با قرعه، شهيد را مشخص كنيم!
دو بار قرعه انداختيم كه هر دو به نام «محمود» درآمد; بسيجى شانزده ساله‏اى كه از گرگان آمده بود و با بچه‏هاى گردان «امام رضا، عليه‏السلام،» كار مى‏كرد. با نگاه مهربان و لبخند هميشگى‏اش، همچنان ناظر بود و چيزى نمى‏گفت.
- «تا سه نشه، بازى نشه‏»; اين صداى يكى از رفقاى صميمى محمود بود. بار ديگر هم قرعه انداختيم. اين بار هم به نام محمود درآمد! سكوت، مثل چترى، بر چهره بچه‏ها سايه افكند و آنها را در خود فرو برد. نمى‏شد از صورت آنها چيزى خواند; غم و اندوه يا حسرت را!
- «... على...، على...، على...، حسين‏»!
- «...»
- «على...، على...، على...، حسين‏»!
صداى بى‏سيم، رشته خاطرات ديشب را بريد. با اشتياق گوشى را قاپيدم:
- «على هستم، بگوشم...»
حالا ديگر، بى‏سيمها، يك لحظه از نفس نمى‏افتادند. درگيرى شروع شده بود. صداى بچه‏ها، در پشت‏بى‏سيمها شور و حال خاصى را نشان مى‏داد. از سر و صداى انفجارها معلوم بود كه عراقيها هم شروع به جواب كرده‏اند. همان اوايل عمليات بود كه صداى «جمال قدرتى‏»، فرمانده گردان امام رضا، عليه‏السلام، از بى‏سيم به گوش رسيد. فرمانده تيپ گوشى را گرفت و گفت: «بالاخره با همسايه‏تان دست داديد يا نه؟»پاسخ او مبهم بود; اما نشان مى‏داد كه نتوانسته‏اند به همديگر ملحق شوند...
لحظاتى پرالتهاب بر ما گذشت. معلوم بود كه نيروهاى جمال در شرايط دشوارى هستند. فرمانده تيپ دستور عقب‏نشينى سريع گردان او را صادر كرد. بين گفت و گوى دو فرمانده، ناگهان صداى جمال قطع شد و بى‏سيم به خش خش افتاد...
با شهادت او، كار سخت‏تر مى‏شد. فرمانده مى‏كوشيد در تماسهاى ديگر، بچه‏هاى گردان امام رضا، عليه‏السلام، را به عقب‏نشينى هدايت كند...
با رسيدن صبحدم، از شدت درگيريها كاسته مى‏شد و آتش، آهسته آهسته فروكش مى‏كرد. سر و صداى بى‏سيمها كم شده بود. تا ساعتى ديگر، درخشش آفتاب، همه چيز را روشن مى‏كرد. در حال نماز صبح، هنوز سلام نماز را نگفته بودم كه بى‏سيم به صدا درآمد:
«ذبيح، ذبيح... محمود. ذبيح... ذبيح... محمود»اين، صداى گرفته محمود بود كه با فرمانده كار داشت. با تعجب و نگرانى از حالش پرسيدم و چون گويا عجله داشت، فرمانده را صدا كردم.
- «محمودجان! چه خبر؟ بچه‏ها در چه وضعى هستند؟»
- «الحمدلله، وضعيت آنها خوب است. به سلامتى به موضعشان برگشتند... اما، سه چهار نفر مجروحيم و اين‏جا... نزديك خاكريز عراقيها افتاده‏ايم. شما نمى‏توانيد كسى را به كمك ما بفرستيد؟»
كلماتش ضربه‏هاى سنگينى بودند كه پشت‏سر هم در گوشم مى‏نشست; خاطراتى كه با او داشتم، در چند لحظه ذهنم را انباشت. كار ديشب بچه‏ها، قرعه‏هايى كه به نام محمود درآمده بود، همه قلبم را مى‏فشرد...
چهره فرمانده، افسرده و خطوط صورتش برجسته شد. انگار تاكنون، تا اين حد در جواب دادن درنمانده بود. بچه‏هاى ديگر اتاق فرماندهى هم مات شده بودند. فرمانده چه مى‏توانست‏بكند؟ تا لحظاتى ديگر هوا روشن مى‏شد و امكان رفت و آمد نبود، چه رسد به نقل و انتقال مجروح!
- «ما شديدا زخمى شده‏ايم; عراقيها هر لحظه به ما نزديك مى‏شوند... از شما چه كارى ساخته است؟»
درخواست مجدد محمود بود كه بر درد و اضطراب ما مى‏افزود. انگار طاق سنگر بر ما سنگينى مى‏كرد. نفس از سينه‏مان برنمى‏آمد. تمام نگاهها به چهره فرمانده و در انتظار واكنش او بود. اشك، چشمان فرمانده را پر كرده بود و گوشى را در دست مى‏فشرد. لحظه‏اى، صداى بى‏سيم تنها خش خش بود، اما دوباره صداى محمود تارهاى قلبمان را لرزاند:
- «مگر صدا نمى‏رسد؟ كمكى از دستتان ساخته نيست؟...»
اشك، همه چيز را برايمان تار و لرزان كرده بود. شانه‏ها در فشار بغضهاى مظلوميت تكان مى‏خورد و احساس، به آرامى قلبمان را ذوب مى‏كرد و از چشمانمان بيرون مى‏ريخت...
- «عراقيها به ما نزديك شده‏اند فرمانده! ديگر حرفى ندارم...»
عرق، صورت فرمانده را شسته بود و گريه، چشمهايش را. با چه زبانى مى‏توانست‏بگويد كه كارى از دستمان ساخته نيست. فرمانده در حالى كه بغضش را فرو مى‏برد، شاسى بى‏سيم را فشار داد:
- «محمودجان! با خود اسلحه‏اى ندارى؟»- «دستم تير خورده، قدرت تيراندازى ندارم و الا تا لحظه آخر با آنها مى‏جنگيدم.»
لحنش معصومانه و بغض‏آلود بود. صداى گريه بى‏امان بچه‏هايى كه صدايش را مى‏شنيدند، سنگر را پر كرده بود. دقيقه‏ها، عمرى بيشتر از ساعتها داشتند و زمان، بى‏صبرى ما را زيادتر مى‏كرد.
ناله‏ها وقتى اوج گرفت كه فرمانده، در حالى كه به خود فشار مى‏آورد بتواند آرام و طبيعى صحبت كند، در فضاى عاطفى سنگر، صدايش را از لابه‏لاى صداى گريه‏ها درآورد:
- «دوست دارى برايت از شهادت حرف بزنم؟» محمود با مكث كوتاهى جواب داد:
- «بله فرمانده.»
قطره‏هاى اشك، چهره مردانه فرمانده را خيس مى‏كرد: - «شهدا پيش خدا مقام والايى دارند... با ريخته شدن اولين قطره خونشان، تمامى گناهانشان بخشيده مى‏شود; با شهداى كربلا محشور مى‏شوند... اينها را تو بهتر از همه كس مى‏فهمى...»
- «نمى‏خواستم حرفهايت را قطع كنم، اما عراقيها به ما رسيده‏اند... الان به «على جعفرى‏» تير خلاص زدند و به من اشاره مى‏كنند.. .»
لحظه‏ها سنگين و كند مى‏گذشت و غمى بزرگ بر سينه‏ها پنجه مى‏كشيد... عاقبت صداى محمود بر صداى تندر بغض‏هايى كه مى‏شكست، غالب آمد:
- «باز هم بگو فرمانده... چه حرفهاى زيبايى مى‏زنى، باز هم از شهادت بگو...»
- «شهدا به ديدار آقا و مولايشان، سيدالشهدا مى‏روند; حضرت مهدى، عليه‏السلام، در آخرين لحظه‏ها، سر آنان را بر زانوى محبت مى‏گيرد و به آنها مژده بهشت مى‏دهد.»
فرمانده اگرچه مقهور بغض‏ها بود، اما با تمام وجودش حرف مى‏زد. هر كلمه‏اى كه مى‏گفت، انگار عقده‏هاى بچه‏ها زيادتر مى‏شد و آسمان چشمها را بيشتر بارانى مى‏كرد. صداى محمود باز بر جراحت قلبها افزود:
- «افسوس كه فرصتى باقى نيست. دوست داشتم بيشتر حرفهايت را مى‏شنيدم; تا چند لحظه ديگر به دوستان شهيدم خواهم پيوست; پيامى براى آنها نداريد؟...»
رعشه‏هاى تند التهاب، شانه‏هاى بچه‏ها را تكان مى‏داد. گريه‏هايشان داشت‏به ضجه تبديل مى‏شد. فرمانده ناگهان، انگار كه فكرى به ذهنش رسيده باشد، با شتاب، دهنى بى‏سيم را به دهان نزديكتر كرد و گفت:
- «چيز ديگرى غير از اسلحه ندارى؟»- «... چرا، يك نارنجك دارم، تازه متوجه شدم.»
- «مى‏توانى ضامنش را با يك دست‏بكشى؟»
- «بله، سعى مى‏كنم.»
- «ضامنش را بكش و آماده نگه دار تا عراقيهايى كه به تو نزديك شدند، از آن استفاده كنى.»
- «چشم! الان...، عراقيها به چند قدمى من رسيده‏اند.»
- «سلام ما را به شهدا برسان...»
- «...»
ديگر صدايى جز خش خش بى‏سيم نمى‏آمد، كه آن هم در صداى گريه بچه‏ها گم شد.

یادان دلاوارن ومردان عرصه عشق دلدادگی به خیر...

برگرفته از كتاب «گلبرگهاى خاطره‏»، ص 75-69.